วันนี้ข้าพเจ้ามีเรียงความมาให้ทุกๆคนได้อ่านกันนะคะ

คนเราทุกคนเกิดมาบนโลกใบนี้ย่อมมีความแตกต่างกันไม่ว่าจะเป็น ฐานะ หน้าที่ การเงิน การงาน หรืออีกต่างๆมากมายนานัประการ บางคนเกดิมาทุกสิ่งทุกอย่างเพรียบพร้อมไปหมด แต่บางคนก็ต้องแสวงหาเพื่อให้ได้มาวึ่งสิ่งนั้น บนความไม่เท่าเที่ยมกันนี้ ย่อมส่งผลให้คนเรามีความต้องการ ความหวังและความฝันที่แตกต่างกัน บางคนต้องกรมาก บางคนต้องการน้อย บางคนหวังมาก บางคนหวังน้อย บางคนฝันมากและบางคฝันน้อย เหตุของความไม่เท่าเทียมกันนี้ ทำให้แต่ละคนมีความอยากจะมีอยากจะเป็นให้มากกว่านี้ จึงทำให้เกิดคำถามขึ้มาในใจของและคนว่า ถ้าฉันเลือกเกิดได้ฉันอยากจะเป็น
ความอยากจะได้อยากจะเป็นของบุคคลนั้นย่อมไม่เหมือนกัน บางคนอยากจะเป็นคนรวยล้นฟ้า มหาเศรษฐี บางคนอยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน บางคนอยากจะเป็นเด็กอัจฉริยะ ฉลาด บางคนอาจอยากเป็นคนที่มีความสมบูรณ์ทางด้านร่างกาย ก็แล้วแต่ว่าสิ่งที่มีอยู่กับตัวนั้น มากน้อยเพียงใด เพียงพอหรือไม่หรือยังต้องการอีก บางคนอาจจะเพียงพอกับสิ่งที่ตนเองมีอยู่แล้ว แต่ถ้าถามย้อนกลับข้าพเจ้าว่าถ้าข้าพเจ้าเลือกเกิดได้ข้าพเจ้าอยากจะเป็นอะไรนั้น ข้าพเคงจะตอบว่า ข้าพเจ้าอยากจะเป็นข้าพเจ้าในปัจจุบัน เพราะข้าพเจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าพมีและสิ่งที่ข้าพเจ้าเป็นในปัจจุบันเพียงพอสำหรับข้าพเจ้าแล้ว
ข้าพเจ้าเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็มีพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่ดี รถย์ ทรัพย์สิน เงินทองที่พอมีพอกิน ถึงไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ลำบาก ข้าพเจ้ามีครอบครัวที่อบอุ่น รักใคร่กันดี ถึงแม้บางครั้งจะมีปัญหากันบ้างเล็กน้อย แต่ก็มีความเข้าใจกันและกัน ข้าพเจ้าไม่เคยเรียกร้องสิ่งต่างๆจากพ่อแล้วแม่ แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับท่านเต็มใจที่จะให้กับข้าพเจ้าเอง พ่อและแม่เลี้ยงดูข้าพเจ้าโดยการให้ความรัก ความอบอุ่น การอบรมบ่มนิสัยที่ดี คอยประคับประคองข้าพเจ้าให้ผ่านชีวิตใช่วงหัวเรี่ยวหัวต่อได้เป็นอย่างดี ข้าเจ้าอยากจะขอบพระคุณท่านที่ทำให้ข้าพเจ้าเป็นเด็กดีได้ในปัจจุบันก็เพราะการเลี่ยงดู ความรัก ความเข้าใจของท่านทั้งสอง หากไม่มีท่านข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าคงไม่มีอนาคต ความเป็นอยู่ที่ดีบบนี้ เหลือแต่สิ่งหนึ่งที่เป็นความหวังของพ่อและแม่ ก็คือการมีหน้าที่การงานที่ดีและมั่นคง ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าอยากจะทำให้สำเร็จ
การที่แต่ละคนมีความต้องการ ความหวัง ความฝัน อยากจะได้ อยากจะเป็น ไม่ใช่สิ่งที่ผิด ขอเพียงแต่ไม่หวังลมๆแล้งๆ เกินกว่าที่จะเป็นได้ ทำให้สำเร็จและดำเนินไปในเส้นทางที่ถูกต้อง แค่นี้ก็สามารมีความสุขได้แล้ว

การเรียน

เปิดวันแรกของภาคเรียนได้พบเพื่อนๆที่ไม่ได้เจอนานๆๆๆๆตั้งสองสัปดาห์แหนะ มีเรื่องต้องคุยกันเยอะแยะมากมาย เปิดเทอมสัปดาห์แรกของข้าพเจ้ารู้สึกสบายๆ ยังไม่ค่อยปวดหัวเท่าไหร่ การบ้านก็ไม่ค่อยมี แต่พอเริ่มเข้าสัปดาห์ที่สองก็เริ่มเครียดแล้วนะเนี่ย การบ้านก็เยอะแยะ แต่ละวิชาก็ดูเหมือนจะยากมากมาย คิดแล้วกลุ้มใจ จะทำยังไงดี เทอมนี้รู้สึกว่าจะขี้เกียจเป็นพิเศษนะ การบ้านก็ยาก อะไรก็ดูเหมือนจะยากไปหมด จะทำยังไงให้ขยันขึ้นกว่านี้ ถ้าหากยังเป็นอย่างนี้่ต่อไป มีหวังไม่รอดแน่ๆ คงต้งอ่านหนังสือให้มากกว่านี้แล้วหละนะ อ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอ่านไปเถอะไม่ตายหรอก จะตายเพราะอ่านหนังสือก็ให้มันรู้ไป